Faktyczne źródła rewolucji październikowej w Rosji

http://youtu.be/d_ilJuD4IWA

Języki indoeuropejskie

KOntynuując temat rozpoczęty tu: Drzewo językowe
dziś nieco dokładniejsze rozrysowanie podziału języków indoeuropejskich:

Żródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Plik:IndoEuropeanTree.svg

http://grzegorj.w.interia.pl/lingwpl/afil.html

Pradziadowie Samów pod Krakowem.

Lapończycy (Samowie) są potomkami przedindoeuropejskiego ludu zwanego Lappami, który zamieszkiwał tereny Fennoskandii od czasów ostatniego zlodowacenia (10 tys. lat temu)[6]. Ten koczowniczy lud trudnił się głównie myślistwem. Do XIV w. zamieszkiwali oni znaczny obszar Skandynawii[1] (również obszar współczesnej Finlandii), później zostali zepchnięci na północ przez ludy skandynawskie i ugrofińskie[1]. Genetycznie Lapończycy są dość odlegli od innych ludów żyjących w Skandynawii, wykazując stosunkowo najbliższe (acz niewielkie) spokrewnienie z Finami – przypuszczalnie w efekcie setek lat mieszania się populacji. Zajmują oni najmniej korzystne obszary tundry polarnej. Lapończycy zostali schrystianizowani bardzo późno, bo dopiero w okresie od XVII do XIX wieku, przy czym Lapończycy skandynawscy przyjęli luteranizm, a Lapończycy kolscy – prawosławie.

Trudno jest określić ilu Lapończyków żyje w dzisiejszych czasach. Jedynie Rosja i Finlandia prowadzą statystyki w tym zakresie. Prawdopodobna ich liczba wynosi około 60 tys. (1600 w Rosji, 7000 w Finlandii, 17000 w Szwecji i 40000 w Norwegii).
Żródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Samowie
"Przyjęcie" o którym mowa w poniższym tekście miało niewiele wspolnego z dobrowolnością co jest niewątpliwa analogią jak przy procesie "obrzezywania" Słowian.
Więcej na temat kultury Samów czytaj : Vaggi Varri, W tundrze Samów, A. Nacher M. Styczyński.

Obszar zamieszkiwany przez Samów kultywujących prastary tryb życia - hodowle reniferów.
"Archeolog rosyjski Władymir Szumkin porównując kamienne narzędzia mazowieckich i karelskich łowców reniferów sprzed dziesięciu tysiącleci uznał że należą do tej samej tradycji, co świadczy jego zdaniem iż dzisiejszy Samowie mają swe odległe korzenie na terenie współczesnej Polski. Na wyspie Jeleniej położonej na jeziorze Onega archeolodzy odkryli ich cmentarzysko.Twarze zmarłych które tam pogrzebano skierowane były w kierunku południowo zachodnim, dokładnie w stronę Mazur i Mazowsza. Tak jakby spoglądały w stronę porzuconej słodkiej ojczyzny ludzi i zwierząt" Cytat z przytaczanej ksiązki: Vaggi Varri, W tundrze Samów, A. Nacher M. Styczyński.

"11-10 tys. lat temu nastąpiły kolejne zmiany klimatu na ziemiach polskich – zmniejszyła się ilość lasów, pojawiła się zbiorowiska tundrowe na północnym wschodzie i obszary stepowe w części środkowej. Wtedy pojawili się myśliwi, specjalizujący się w polowaniu na renifery, których kultura materialna i organizacja społeczna nawiązywała do kultury hamburskiej i kultury Bromme-Lyngby (ostrza trzoneczkowate)."
Zródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Prehistoria_ziem_polskich

Weksylologia - narzędzie do badania dziejów

Weksylologia to nauka zajmująca się badaniem wszelkiego rodzaju flag, ich historii i symboliki, od łac. vexillum – chorągiew, sztandar jazdy rzymskiej i grec. logos – nauka. Twórcą terminu „weksylologia” (vexillology) był Amerykanin politolog Whitney Smith, jeden z najlepszych w świecie znawców tej problematyki. W druku termin ten pojawił się po raz pierwszy w 1959 r.

Twórcą polskiego terminu weksylium, określającego wszelkiego rodzaju znaki rozpoznawcze wykonane z tkaniny, umocowane do drzewca, drążka lub liny (flaga, baner, sztandar, proporzec, proporczyk, chorągiew) jest Alfred Znamierowski, należący do światowej czołówki weksylologów, autor wielu opracowań weksylologicznych – zagranicznych i krajowych.
Weksylologią jako pomocą w badaniach historycznych zechcę się posłużyć w wielu przeprowadzanych na blogu rozważaniach.
Flaga-jej kolor, kompozycja, wzór stanowi niezwykle skondensowaną informację na temat danej zbiorowości, jej identyfikację, związki, historię, pochodzenie, cechy i wyznawane wartości.

O pochodzeniu biało - czerwonych barw Słowian

http://bialczynski.wordpress.com/tag/flaga-ukrainy/
http://bialczynski.wordpress.com/?s=flaga+s%C5%82owian
http://www.flagi.strona4.pl/europa.html
http://www.flagid.org
http://www.crwflags.com/fotw/flags/

http://forum.wegierskie.com/heraldyka-i-weksylologia

Teoria płynnej przechodniości języka

Teoria płynnej przechodniości języka.
Nie wiem czy już ktoś pokusił się o sformułowanie podobnej teorii (zakładam że tak), ale gdyby jednak nie, to roszczę sobie prawa autorskie do niej jako jej twórca i konceptodawca.
Koncepcja ta zakłada, że w stabilnych warunkach współżycia społecznego (pozbawionych masowych wędrówek, kataklizmów i wojen) odrębne, ale osiadłe zbiorowości sąsiadujące ze sobą w długim okresie czasu, posługują się dość podobnymi językami pozwalającymi im na porozumienie się. Dopiero ze wzrostem odległości zmiany językowe są coraz większe. Przykładem takiej sytuacji jest pogranicze skandynawskie (duńsko-norwesko-szwedzkie), ale też fala językowa: polski (Mazowsze)- polski (z zaśpiewem białostockim-śledzikowym, wileńskim, lwowskim)-polsko-białoruski (gwara występująca na obszarze np. pomiędzy Białymstokiem a Krynkami)-białoruski, ukraiński-rosyjski.
Zgodnie z tą teorią osiadłe grupy ludzkie przebywające permanentnie obok siebie posługują się na tyle zbliżonymi językami, że są w stanie się porozumieć. Jeżeli sąsiadujące zbiorowości mówią zupełnie innymi językami nie pozwalającymi na porozumienie się to znaczyłoby że przynajmniej jedna z nich jest grupą napływową –a naturalne pierwotne zasiedzenie zostało naruszone lub uległo zachwianiu.
Z powyższej teorii w kontekście problemu pochodzenia Słowian, należałoby wysnuć wniosek, że na zachód od Wisły i Odry w jakimś okresie czasu powinny istnieć plemiona posługujące się językiem łączącym elementy germańskie i słowiańskie-bałtyjskie. Wpisywało by się to w teorię o wspólnym pra - germano-słowiańsko-bałtyjskim języku (patrz drzewo językowe). Dyskusyjne byłoby tu datowanie tego okresu – praktycznie nie do ustalenia, natomiast geograficznie najprawdopodniejsza lokalizacja takich plemion byłaby na szeroko rozumianym Pomorzu: od ujścia Łaby do ujścia Wisły.

Gotica - www

Strony "amatorów" Gotów:
polski
http://swiatowit.blogspot.com/2013/12/gotica-bibliografia.html
http://www.gotania.pl/index.php?cat=informacjeogotach
http://www.strategie.net.pl/viewtopic.php?t=6954
http://www.wprost.pl/ar/171629/Polscy-Goci/
http://argonauci.info/content/view/56/1/
http://ioh.pl/artykuly/pokaz/o-amalskich-greutungachostrogotach,1026/
http://www.jezyk.wortale.net/82-O-etymologii-nazwy-Wieletow.html
http://www.taraka.pl/warianty_pochodzenia_slowian
http://eng.molgen.org/viewtopic.php?t=1254
http://www.staff.amu.edu.pl/~anthro/pdf/mono/vol012/01piontek.pdf
http://www.wioska-gotow.pl/
http://www.elvish.org/gwaith/slask/reikhardus_stolemy.htm

http://www.plosone.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pone.0054360

http://www.historycy.org/index.php?showtopic=59485

angielski

http://www.reference.com/browse/goths
http://www.jatland.com/home/Goths
http://antiquites.academic.ru/630/Готы_(Готоны)
http://wikipedia.sfstate.us/Goths
http://en.metapedia.org/wiki/Goths
http://www.chronologia.org/dcforum/DCForumID14/10469.html
http://www.theodora.com/encyclopedia/g2/goths.html
http://www.experiencefestival.com/a/Goths_-_Origins/id/5106137
http://english_croatian.enacademic.com/60734/Goths
http://tourstofrance.ru/goty/
http://www.harbornet.com/folks/theedrich/Goths/Goths1.htm

rosyjski
http://sv-rasseniya.narod.ru/booki/demin/43.html
http://poiskslov.com/word/готы/
http://www.dazzle.ru/spec/veles5.shtml
http://the-barbarians.ru/component/tag/готы.html
http://www.pravenc.ru/text/531505.html

Gotica - Bibliografia

Intuicja mi podpowiada, że kto rozwiąże zagadkę Gotów rozwiąże zagadkę Słowian, a tym samym rozwiąże zagadkę Europy.

http://books.google.pl/books?hl=pl&lr=&id=E268TW_Z1qMC&oi=fnd&pg=PA11&dq=herwig+wolfram&ots=Nz_4erqIgE&sig=Tn6sZ7IOa2cKI8qeeimD6_g42QM&redir_esc=y#v=onepage&q=herwig%20wolfram&f=false

http://books.google.pl/books?hl=pl&lr=&id=Qr43XNyZh6AC&oi=fnd&pg=PP13&dq=barbarian+tides&ots=mirga5rrUj&sig=YkqJts0qNW4EIHLLUAydx49wjyE&redir_esc=y#v=onepage&q=barbarian%20tides&f=false

http://books.google.pl/books?id=QXM9SH4EALgC&dq=rome%27s+gothic+wars&pg=PP1&ots=W3U-leKMxG&source=bn&sig=1XP5vYqKDw-572Q0W5Kq6sZ7cA0&hl=pl&sa=X&oi=book_result&resnum=4&ct=result#v=onepage&q=rome's%20gothic%20wars&f=false

Andrzej Kokowski "Goci od Skandzy do Campi Gothorum"
J. Strzelczyk "Goci rzeczywistość i legenda"
"Historii Gotów" Wolframa
Maria Kasprzycka "Goci na ziemi Warmii i Mazur"
Jordanes - O pochodzeniu i czynach Gotów [w:] Edward Zwolski - Kasjodor i Jordanes. Historia gocka czyli Scytyjska Europa., Lublin 1984.
Andrzej Kokowski (archeologia); Archeologia Gotów. Goci w dolinie Hrubieszowskiej, Lublin 1999.
H. Wolfram, Historia Gotów, Warszawa-Gdańsk 2003
Geschichte der Goten, Monachium 1979).
H. Wolfram, Germanie, Kraków 1996.
W. Giese, Die Goten, Stuttgart 2004.
R. Mussot - Goulard, Les Goths, Biattiz 1999.
"Goten", W. Pohl, w: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde, T. XII, Nowy Jork - Berlin 1998.
J. Strzelczyk, Stan badań nad dziejami i kulturą Gotów, w: Roczniki Historyczna, T. XLVII, Poznań 1981.
M. Mączyńska, Wędrówka ludów. Historia niespokojnej epoki 4 i 5 w. n.e., Kraków 1996.
M. Salomon, Ku nowej tożsamości etnicznej. Plemiona germańskie na Wschodzi w III – VI w., s. 145 – 158; M. Wilczyński, Gocja czy Romania? Migracja Wizygotów, Wandalów i Burgundów w V w. n.e. oraz stosunek ich władców do administracji i ludności rzymskiej, s. 159 – 178, w: Wędrówka i etnogeneza w starożytności i średniowieczu, red. M. Salomon i J. Strzelczyk, Kraków 2004.
Przegląd Zachodni, red. Z. Wojciechowski, R. 7, Poznań 1951 (rocznik w całości poświęcony zagadnieniu Germanów, w tym m. in. szeroko o Gotach.).
K. Modzelewski, Barbarzyńska Europa, Warszawa 2004.
F. Prinz, Niemcy – narodziny państwa. Celtowie, Rzymianie, Germanie, Warszawa 2007.
R. Collins, Europa wczesnośredniowieczna 300 – 1000, Kraków 1996.
A. Kokowski, Starożytna Polska, Warszawa 2006.
Najdawniejsze dzieje ziem polskich, red. P. Kaczanowski i J. K. Kozłowski, T. I, Kraków 1998.
P. Heather, Upadek Cesarstwa Rzymskiego, Poznań 2006.
P. Heather, Goths and Romans 332 – 489, Oxford 1991.
P. Heather, The Goths, Oxford 1996.
T. Kotula, Barbarzyńcy i dworzanie. Rzym a barbarzyńcy w dworskiej literaturze późnorzymskiej, Kraków 2004.
T. Kotula, Cesarz Klaudiusz II i Bellum Gothicum lat 269-270, Wrocław 1994.
T. Kotula, Kto wygrał bitwę z Gotami pod Naissus: cesarz Galien w 268 r. czy cesarz Klaudiusz II w 269 r.?. Poznań 1994.
L. A. Tyszkiewicz, Barbarzyńcy w Europie. Studia z późnego antyku i wczesnego średniowiecza, Poznań 2007.
E. C. G. Graf Oxenstierna, Die Urheimat der Goten, Stockholm 1948.
R. Wołągiewicz, Kamienne kręgi w Grzybnicy, Koszalin 1977.
R. Wołągiewicz, Ceramika kultury wielbarskiej między Bałtykiem a Morzem Czarnym, Szczecin 1993.
J. Kmieciński, Niektóre zagadnienia wędrówki Gotów w świetle dotychczasowych badań oraz w świetle wykopalisk w Węsiorach pow. Kartuski, Łódź 1958.
J. Kmieciński, Zagadnienia tzw. kultury gocko – gepidzkiej na Pomorzu Wschodnim w okresie wczesnorzymskim, Wrocław 1962.
Zozimos, Nowa historia, przekład H. Cichocka, wstep i komentarz E. Wipszycka, Warszawa 1993.
Curt Weibull, Die Auswanderung der Goten aus Schweden. Przedstawiciel tzw. "Szkoły krytycznej w Lund", przedstawia tezę, że wyjście Gotów ze Skandzy jest "uczoną konstrukcją", opartą na biblijnym proroctwie.

Walter Goffart, Barbarians and Romans, A.D. 418-584: The Techniques of Accommodation. Założyciel tzw. "Szkoły z Toronto" i główny krytyk Herwiga Wolframa, tutaj teza, że Goci nie przejęli 1/3 ziemi w Italii, lecz 1/3 podatków szła na utrzymanie armii Teodoryka Wielkiego.

Walter Goffart, Barbarian Tides: the Migration Age and the Later Roman Empire. "Sequel" do Barbarians and Romans, z nowymi koncepcjami na temat Jordanesa.

Walter Goffart, The Narrators of Barbarian History (A.D. 550-800): Jordanes, Gregory of Tours, Bede, and Paul the Deacon. Uczony udowadnia, że Getica Jordanesa nie jest zwyczajnym streszczeniem dzieła Kasjodora.

Herwig Wolfram, Gotische Studien. Kolejna praca znakomitego austriackiego uczonego, w której zmienił wiele ze swych tez na temat pochodzenia Gotów.


Na s. 43 i n. jego teza na temat etnogenezy Gotów.
Edward Zwolski, Kasjodor i Jordanes. Historia Gocka czyli Scytyjska Europa. Przekład jest jednak nie najwyższych lotów.
Tacyt, Germania, przekład T. Płóciennik, wstęp J. Kolendo, Poznań 2008.
Jordanes, Getica, w: Monumenta Germaniae Historica, wyd. Th. Mommsen, Berolini 1881 (najlepsze wydanie Getici!!!).
Ammianus Marcellinus, Dzieje rzymskie, przekład I. Lewandowski, T. I – II, Warszawa 2001 – 2002 (lepsze wydanie Rerum Gestarum wg. W. Seyfarth’a, Berlin 1970).
Scriptores Historiae Augustae, Historia Cesarstwa Rzymskiego. Żywoty Cesarzy rzymskich od Hadriana do Numeriana, przekład H. Szelest, Warszawa 1966.